خارجی، خیابان، عصر، ساعت پنج و چهل و پنج دقیقه از کیوسک بانک شهر بیرون آمدم. مشغول مسابقه با خودم سر بیشترین سرعتی که تا حالا با کفش پاشنه بلند دویدم، چشمم به چراغ عابر برای قرمز شدن و دست در جیب

ده دقیقه وقت دارم تا نه، شروع درس. وبلاگ ها رو چک می کنم. اینجا، و اونی که با دو نفر دیگه شریکی داریم. چند ماه دیگه may it be چهار ساله میشه. یعنی چهارمین عیدی که باس دستمال بردارم گوشه ها تمیز ک

گذشته چیزی است که او می تواند ببیند اما نمی تواند لمس کند

و هر چه که می تواند ببیند

تیره و تار و درهم است

Where'd you waa go, how much you waa risk...?

Something just like this

چه می خواهی؟ خواسته ات نمی تواند خوشبختی باشد، چرا که کسالت بار است. نمی تواند فقط عشق ورزیدن باشد، چرا که غیرممکن است. چه می خواهی؟ می خواهی زندگی ات را توجیه کنی... می خواهی به شدیدترین حالت ممکن زندگی کنی. این هم دام است و هم وجد.

پائولو کوئیلو - ساحره پورتوبلو

Eteal Sunshine of the Spotless Mind

موقع دیدنش یه لحظه هم فکر نکردم استاپ کنم و یه اسکرین شات برای وبلاگ بگیرم

دوتا دفتر شعر داشتم. وقتی از اولین تاریخی که کاغذ سیاه کرده بودم تا آخر می خوندی، شبیه یه قصه بود. مثل یه شکوفه، مثل بوی گل تو بهار. خوب بود. آره. برای من خوب بود. بقیه هم... خب، نمی دونم واقعا! شادی

این چیزی است که گمش کرده ایم...

معشوقم مرد. این را امشب فهمیدم.

از قبل می دانستم، اما فاصله هاست بین دانستن و فهمیدن. امشب خاکش کردم. نشستم کنارش و فاتحه و صلوات و ذکر مصیبت. یک دور هم مرور ذوق زدگی و در خود نگنجیدن ها و ... نه. بس است دیگر! خدایت بیامرزد که نه دردت مرا با آسودگی تنها گذاشت و نه شادی ات رخصت غرق شدن در غم را داد. خدایت بیامرزد، که تو از قضاوت من خارجی و دیگر راهی نیست، حرفی نیست... خدا نگهدار. اینجا رهایت می کنم قربانت بشوم.